İşte yine s*çtın içine..

Hayatın bomb*k gittiğini düşündüğün zamanlar olur ya hani. Herşey üstüste gelir. Hiç mutlu olamayacağın sanısına kapılırsın. Etrafında insanlar vardır ama sen yalnızsındır. Birileri konuşur ama dediklerini anlamazsın. Boştur lafları o insanların senin için..

İşte bugün öyle bir gün. Az önce bir kere daha s*çtım güzide hayatımın içine. Birazdan kalkıp sıvamaya başlayacağım. İnsanlar dönüp duruyor etrafımda, bense tıpkı etrafından sürülerce araba geçen otobanın ortasında bir işaret tabelasıyım. Son sürat geçiyor hayat benim uykusuz ve yorgun bir okadar da üzgün halime aldırmaksızın. Gülüp geçiyor insanlar içlerindeki dertleri kimseye anlatmaksızın hiç kimseye duygularını çaktırmadan. 

Ben öyle değilim okuyucu, ben duygularımı saklamayı sevmem. Ben yalnız kalmayı da sevmem. Birisini bulup içimdeki duyguları aktarmak isterim her zaman. İster üzüntülü, ister mutlu farketmez.. Anlatmak isterim düşündüklerimi ve hissettiklerimi. Sen dinlersin ama değil mi? İşini gücünü bir kaç dakika kenara bırakıp beni dinlersin değilmi? Çok vefalısın be okuyucu. İmreniyorum sana bazen. Keşke ben de senin gibi oturup dinleyebilsem senin derdini. Ama olmaz değil mi? O zaman sen yazar olurdun, ben okuyucu..

Az önce s*çtım mecazi anlamda. Üzdüm yine birisini. Başka çarem var mıydı? Belki.. Ama ben? Ben mutsuz olmayacak mıydım o zaman? Benim mutlu olmam önemli değil mi? Ne biçim insansın okuyucu? Beni neden düşünmüyorsun? Azıcık bencil olma da beni de düşün. 

Biliyorum aslında içinde benim için de bir acıma var. Ama bana ne faydası var bunun? Ben bir kere batırmışım gemilerimi amiral battı oynarken kara denizde. Sen bağırırken k-8 diye büyük bir coşkuyla ben j-8 de olan gemimi sırf gönlün olsun diye sürmüşüm k-8 koordinatlarına. Buruk bir mutlulukla batırmana göz yummuşum destroyer modeli gemimi. Olsun be okuyucu, bir gemi senden değerli mi? Bak tayyip oğluna bile aldı bir tane.

Üzmeyeyim deil mi kendimi. Peki ya o güzel kız? O üzülsün mü? O da üzülmesin. Söyle bana be okuyucu nasıl olacak bu iş? Üzdüm kızı bir kere. Ne de iyi bir kızdı.. Ama üzdüm.. Üzüldü.. Neden peki? Ben üzülmeyeyim diye? Üzülmedim mi peki? Üzüldüm ya.. Üzülmez mi insan, başkasını üzerken? Öküz müyüz biz? Sen değilsin biliyorum. Belki sadece ben... Ama sen değil. Sen bitanesin be okuyucu. Kral adamsın hakkatten...

Neyse be güzel insan yormayayım kendimi, bir yandan Anathema çalarken bunalım buhranlarına gireyim. Sen de yat uyu be okuyucu. Beni özendir bir kere daha..