Ayaküstü Mutluluk

Ayaküstü yazılan bir yazının başlangıç cümlesi de ayaküstü oluyor arkadaş. Giriyorsun konuya bir yerinden ki pek de giriş gelişme sonuç üçlemine ayak uyduramadan. Akademik bir yazı da olamıyor haliyle. Gerçi benim akademik bir yazı yazmaya da ihtiyacım yok aslında. Benim sadece paylaşmaya ihtiyacım var. 

Bu sefer mutluluğumu paylaşmaya devam edeceğim sizlerle. Mutluyum arkadaş. Sen de mutlu olsan keşke benim kadar. Hep derler ya hayatın b*ktan gittiği dönemler var diye. Hayatın bir de dört dörtlük gittiği dönemler de var. Ben böyle bir döneme girdim işte. Aşk var çünkü içinde. Sevgi var. Mutluluk da geliyor istemeden peşisıra. 

Yatağımın köşesinde bir yazı vardı. Benden önce kalan bir öğrenci yazmış; "Seni seveni sen de sev" Neden beni seven herkesi sevmem gerekiyor ki? Peki benim sevdiğim de beni sevecek mi? Çok mantıksız geldi bana bu söz. Çok da arabesk. Ben arabeski sevmem be okuyucu. Sen belki sevebilirsin ama ben Kibariye falan da dinlemem zaten. Hoşlanmam böyle damar kültürlerden. Anlamam da zaten. Gerek de yok. Önemli olan aşk. Biz, siz, onlar değil. Sadece sen ve ben. Sen dediğim sevdiğim kız be okuyucu hemen üstüne alınma yani. Alın mutlu olacaksan ama pek sana demedim bu sözü. Ben sana kıyamam be okuyucu hadi sen ol kendini koy benim yerime. Yada sevdiğimin. Keyfin bilir...

Evet mutluyum. Neden olmayayım ki? Aşkıma karşılık alırken, kendimizi kasmadan birbirimizi sevebilirken. İmkansız değilken. Biliyorum uzaktayım ona ama belki daha iyi değil mi böylesi? Daha çok özler daha da bağlanmaz mıyız? Denemediysen karışma be okuyucu! Moralimi bozma şimdiden. Ben böyle mutluyum işte. Gideceğim sonuna kadar. Gel sen de köstek olma bana destek ol birazcık. Yardım et de beraber aşalım bu günleri. 

Ne mi yapacaksın? Okuyacaksın tabi ki. :) Okuyup duygularıma ortak olacaksın. Sen de sevineceksin benimle. Sen de özleyeceksin benim gibi. Okuyacaksın yazılarımı. Gel beraber yapalım bu işi. Tut sen de bir köşesinden bu yazımın. Taşıyalım beraber uzun süre.

Ne dersin?