Issız Adam

Çağan Irmak ustanın son filmi epeydir sinemelarda oynamaya devam ediyor. Öncelikle bu yazıyı okuyacaksanız bu filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. Size belki beklediğiniz gibi bir Issız Adam hikayesi veremem ama kendi hikayemden ıssız bir kaç kare görebilirsiniz...

Uzun bir süredir bu tarz filmlere gitmemiştim. Belki de doğru kişiyle gidilmesi gereken filmlere karşı yanlış adamı oynuyordum hep. Giden arkadaşlarım filmi çok övmüş ve kesinlikle gitmemin gerektiğini söylemişlerdi. Biraz çekiniyordum aslında. Sıkılacağımdan korkuyordum. Yine de sevdiğim kızı alıp Issız Adam'a gitmeye karar verdim. 

Bir adam, bir sürü yaşanmışlık, hatalar, pişmanlıklar, üzüntüler, aşklar.. dopdolu bir film vardı karşımda. Bir dakikasında bile sıkılmak ne mümkün, tam tersi derinden sarsmıştı filmin kareleri beni. Bir çok izleyici gibi ben de hayatımdan kareler görmüş ve o adamla bir çok kere kendimi bütünleştirmiştim. Ben de o hataları ya da benzerlerini yapmıştım daha kısacık bir bölümünü bitirdiğim hayatta.

Sevmiştim ben de Issız Adam gibi, benim de mavi bir telaşa tutulduğum zamanlar olmuştu. Ya da yiyecekleri dolu dolu yediğim günler.. Belki ıssız adam gibi değil ama.. benim yaşadığım gibi olmuştu bütün bunlar. Ben de aşık olmuştum.. Çocukça... 

Benim de hatalarım olmuştu zamanında, ben de filmler izlemiştim sonunda başkalarının üzüldüğü.. Ben üzmüştüm onları.. Peki neydi suçları? Hepimizden bir parça taşıyor bu Issız Adam.. Yabancı değil... O biziz inanmak istemesek de..

Seviyoruz yine de.. Başkalarını üzeceğimizi bile bile.. Belki de biz üzüleceğiz.. Sevdiğimiz için.. Ama önemli mi? Hayır.. Seviyoruz.. Bazen üzmeyi de seviyoruz. Hafif bir burukluk.. Biliyorum üzülmeyi de bazen özlüyoruz. Bir tutam melankoli hayatımızda.. Seviyoruz arabesk yaşamayı hayatı bazen.. Sevdiğimize özlem duymayı..

Gidin bu filme hala gitmediyseniz. Eğer hala ıssız kalmak istemiyorsanız...