Karı beklerken.. (Kar hani beyaz..)

Sabahın köründe odada bir müzik, bir hareketlilik.. Rutin aslında.. Uyananlar, dersi erken olanlar, derse gidecekler.. Peki bugün? Bir değişiklilik? Yok görünürde. Herkes yine uyandı telefonlarının alarm sesine tıpkı dünkü gibi. Ben de uyandım, gerçi telefonum çalmamıştı daha. Ama uyandım. Herkes kalkınca bir göz atıyor dışarıya anlam veremiyorum. Bir beklenti var insanların içinde.. 

Dışarıda yağmur yağıyor. Çok değil belki ama ıslak.. Sevmem ben ıslak şakaları.. Bu da sanki günümün içine etmek için doğa ana tarafından yapılmış sulu bir şaka.. Yağmurdan hoşlanmam ben.. Yağmurda yürümek romantik gelmez bana.. Kapalı havalarda sıkılırım, birşey yapasım gelmez. Soğuk.. Islak.. Hoşlanmam.

Ama bugün başka bir beklenti var herkesin içinde dile getirmeseler de.. Haberlerde gördük.. Kar yağacakmış. İçimi garip bir duygu kaplayıverdi. İlk defa yaşadığım yere kara yağacakmış!!! (Antalya'da bir kere çakma bir kar görmüş olsam da onu Mart ayında yağdığından dolayı ciddiye almıyorum..)

Sevindim bi an böyle, çocuklar gibi ama içimden. Dışımdan hiç belli etmem böyle şeyleri. Gereksiz. Karla karışık olacak yağmur bugün. Tutacağını da sanmıyorum. Ama olsun. Sevinirim ben kar görünce. Alışık değilim çünkü. Belki sen sıkılmışsındır bile kar görmekten. Ama ben, Antalya'nın bağrından gelen ben pek fazla kar göremedim hayatımda. 

Sen görüyorsan hep sevin zaten. Güzel birşey çünkü kar. Ben de göreceğim bugün. Yani umarım. Belki gece.. Bi ara göreceğim ama..