02.48

Yine eşiğindeyim bunalımlarımın.. Gergin ve huzursuz bir diğer günü bekliyorum.. Mutlu değilim.. m.Arkadaşlarım hep aynı şeyi söylüyorlar.. Bırak artık aynı şeyleri düşünmeyi.. Ne kadar ironik.. Hep aynı şeyi yapıyorum ve aynı bunalımlara sürükleniyorum.. Kafam da iyi zaten.. Daha bi güzelim bugün.. Kafam da güzel zaten...

Bu sefer üzdüğüm bir kişi var aslında.. Basit.. Kim olduğunu da biliyorum.. Gizli birşey de değil. Kendimi üzüyorum bu sefer.. Kendimle uğraşıyorum.. Bok vardı di mi? Evet.. O yüzden ondan uzak tuttum kendimi.. Neymiş efendim? İstanbul'muş.. Severim ben İstanbul'u güzel şehir.. Uzak.. Özlerim sık sık İstanbul'da bıraktığım arkadaşlarımı da ama konumuzla alakası var mı? Tartışılır.. 

Sevgi herşeye yeter der ya şarkı.. Nerde yeter bana bir gösteriverin hadi.. Yetse bu kadar acı çekilir miydi? Hem başkası, hem ben bu kadar acı çeker miydik? 

Aşk herşeyi de affetmiyor bence? Sence? Ama şarkı öyle diyordu? Yoksa demiyor muydu? Çok da önemli...

Baba bi git allaşkına ne işim var benim İtalya'da diyebildim mi? Diyemedim neden? Sor bakalım neden... Cevabın yok değil mi? Varsa da söylemiyorsun bana.. 

Kafan mı güzel senin? Çook bugün özel.. l. Bu gün ayrı bir güzel..

Saat 02:52..

Ne diye bu yazıyı yazıyorum ben? Anlamsız.. Artık yazamıyorum da eskisi gibi.. Bunlar bunalım yazıları mı acaba? Belki ileride gülüp geçerim tekrar tekrar okurken bu yazıları.. k. Ama bugün güldürmeyin beni, hiç hoş değil..

Özledim...