Hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Kafamda milyonlarca düşünce oradan oraya yer değiştirirken benim içimden kılımı bile kıpırdatmak gelmiyor. Yapmam gereken bir sürü iş varken hiç birine koşturmak istemiyor canım. Arkadaşlarımın söylediklerini bile önemsemiyorum artık. Arkadaşlarımı bile önemsemediğim anlar oluyor. 

Yazmak da gelmiyor içimden. Kendimi zorluyorum şu satırları yazabilmek için. Umutsuzum. 

Kafamda bir sürü proje vardı ileriye dönük. Üzerinde çalışılması gereken. Kim bilir belki para bile kazanabileceğim bir sürü proje. Ancak şuan o kadar uzak görünüyorlar ki gözüme. Hiç mi hiç uğraşasım yok be abi.. 

Bilgisayar açık, oyunlara bile girmek geçmiyor içimden. Uyku bile kesmiyor bu sıkıntımı. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bilsem de yapmam zaten. 

Kılımı kıpırdatasım yok. Uykum da var aslında. Uyumak lazım bu saatte. Oturan benim gibi bir sürü insan olsa da. O halde gidip neden uyumuyorum. Gözlerim kapansa da, buradayım saatlerdir. 

Boş.. Gereksiz.. Gidip biraz uyuyayım saçmalıyorum hala.