Yazılarım ve Ben.. Doruk Ayar

2011-08-22T10:40:00.000+03:00

Odasında bir çocuk. Elinde kalem, bir kağıda bir şeyler yazıyor.. Düşünceli.. Kafasında binlerce tilki.. Pencereden bakıyor.

Aşağıda bir adam arabayla geçiyor. "Bugün beni işten çıkartacaklar" diye düşünüyor adam. Mutsuz. Üzgün.. ve korkuyor. Kırmızı ışıkta duruyor.

Karşıdan karşıya bir çocuk geçiyor koşarak. Elinde bir poşet. İçinde gazete ve ekmek. Kahvaltıda yiyeceği sucukların hesabını yapıyor kafasında.

İleride bir adam elinde tasması köpeğini gezdiriyor. "Bir an önce sıçsa da dönüp uyusam" diye düşünüyor. Esniyor.

Yanından bir kadın geçiyor. Koşarak. Kulağında kulaklık, müzik dinliyor. "Üç kilo daha kaldı, sonra o gelinliğin içine gireceğim" diye düşünüyor kadın. Yanından geçtiği yaşlı adamın on üç dakika sonra kalp krizi geçireceğini bilmeden. O sırada adamın telefonu çalıyor. Arayan kızı. Telefonunu çıkartırken kafasını çevirip yanından geçen Seat Leon marka arabaya bakıyor.

İçinde bir adam işine gidiyor. Bir an önce bitirip akşam sevgilisini eve atmanın planları içerisinde. Hafifçe gülümsüyor.

O sırada yukarıdan kendisine bakan bir çocuk, pencerede. Kafasını kaldırıp geçen uçağa bakıyor. Başka bir çocukla birbirlerine bakıyorlar. Ancak birbirlerini görmeyecek kadar uzaktalar..

Bunları düşünüyor çocuk ve kalemini bırakıyor. Eli ilaçlarına gidiyor masanın üstünde annesinin daha önceden bırakmış olduğu. Buruk bir gülümsemeyle ilaçlarını içiyor. Dışarı çıkamayacak olmanın bilinciyle..

BilgiCon 2011 - Yılın en fantastik festivali

2011-05-01T01:50:00.002+03:00

YILIN EN FANTASTİK FESTİVALİ “BİLGİCON” 6-7-8 MAYIS’TA İSTANBUL BİLGİ ÜNİVERSİTESİ’NDE

"Bilgi Fantastik ve Bilimkurgu Kulübü" ve "Bilgi For Fun Kulübü” nün işbirliği ile düzenlenen fantastik ve bilimkurgu temalı festival “BİLGİCON”, 6-7-8 Mayıs tarihlerinde Santral Kampüsü’nde gerçekleştirilecek.

Bilgi Fantastik ve Bilimkurgu Kulübü ve Bilgi For Fun Kulübü’nün bu yıl ilk kez düzenleyeceği fantastik ve bilimkurgu temalı festival BİLGİCON’da, konserden yarışa, panelden workshopa, FRP’den LAN Game kadar birbirinden farklı etkinlikler, fantastik ve bilimkurgu camiasından sevilen yazar, çizer ve tasarımcıların katılımıyla İstanbul Bilgi Üniversitesi Santral Kampüsü’nde düzenlenecek.

Ayrıca son olarak Bilgi Çizgiroman Kulübü de BilgiCon'a katıldı. Bilgi Glee kulübü ise, etkinliğe süpriz bir gösteri hazırlıyor.

18. yüzyıl sonu ve 19. yüzyıl başındaki modadan etkilenerek 1980'lerde ve 1990'larda ortaya çıkan bir akım olan ve hemen her şeyin buhar gücüyle çalıştığı kurgu dönemi “Steampunk” etkinliğin bu yılki teması. Kampüsün içinde bulunan elektrik santralinin de etkisini güçlendireceği “Steampunk” temasına uygun kostümler giyip giymemek ise tamamen katılımcıların tercihi.

Yaklaşık 1600 üye sayısı bulunan bu iki kulüp okulun da manevi desteği ile ülkemizde yapılan en büyük Convention'ını yapmak için çaba sarf etmektedir. Bu organizasyona tahmini 3000 kadar katılımcı ve izleyici bekliyoruz.

Convention, özünde fuar/şenlik anlamına gelir. FRP conventionları ülkemizde çoğunlukla fantastik ve bilimkurgu ile ilgilenenlerin, bir araya gelip FRP oynadıkları etkinlikler olarak bilinmektedir. Oysa ki FRP conventionları , dünyada sadece FRPlerin oynandığı etkinlikler değillerdir. Bu etkinliklerde, bütün fantastik ve bilimkurgu mecralarının etkinlikleri yer alır.

2011-03-26T22:20:00.002+02:00

Korkuyorum.. Tesadüflerimden korkuyorum.. Sürekli geçmişin tekrar etmesinden korkuyorum.. Yine acı çekmekten korkuyorum.. Her şeyin bu kadar çabuk geçmesinden korkuyorum.. Tekrar bağlanmaktan korkuyorum.. Yine üzülmekten korkuyorum.. Yine üzmekten de korkuyorum.. Anlaşılmamaktan korkuyorum.. Anlamamaktan korkuyorum.. Güvenememekten korkuyorum.. Güvenilmemekten korkuyorum.. Cevap verip de her şeyin başa dönmesinden korkuyorum.. Tekrar başımın dönmesinden korkuyorum.. Senden korkuyorum.. Bizden korkuyorum..

Bazı şeyleri bilmekten korkuyorum..

2011-02-23T04:10:00.000+02:00

Odanın sessizliğini sadece vantilatörün vızıldama sesi bozuyordu. Işıklar kapalıydı. Adam elindeki yarı dolu viski kadehini masaya bıraktı. Cebinden çıkarttığı Camel Box paketinin içinden bir sigara çıkarttı ve paketi masanın üstüne attı. Dudaklarının arasına yerleştirdiği sigarasını masanın üzerindeki zipposuyla yaktı. Derin bir fırt çektikten sonra viskisini tekrar alıp yudumladı.

Gözleri masanın üstündeki silaha gitti. Desert Eagle marka 50 kalibrelik tabancasına bakıyordu. Mermi çoktan namluya sürülmüştü. Tek yapması gereken tetiği çekmekti..

2011-02-18T23:00:00.000+02:00

Bomboş sokağın ortasında bir duvara dayanmış çocuk. Karanlık ve sessiz sokakta yankılanmış zipponun sesi ve tek bir ışık parlamış sigarasını yakarken. Derin bir nefes almış ciğerlerini yakarcasına sigarasından.. Beyninde yankılanan eski bir şarkı.. Bütün sokağın sessizliğini doldurmuş.. Bir fırt daha çekerken sol elindeki bıçağı kaldırmış havaya ve bakmış üstünden kanlar damlarken..

xxxx Flashback xxxx

"O elindekiyle ne yapmayı düşünüyorsun?"
"Bitirmem gereken bir iş var.."
"Bence bir daha düşün.."
"Ne gereği var ki? Düşününce ne değişecek ki?"
"Nereden biliyorsun bu sefer farklı olmayacağını?"
"Çünkü hiç bir zaman farklı olmaz.."
"..."
"Ben aynı kısırdöngüde yaşamaktan bıktım.."
"Bunu yapmamalısın.. Çünkü bunun geri dönüşü olmayacak.."
"Merak etme.. Bir daha geri dönmeyeceğim.."
"Doruk..."
"Ne var?"
"..."
"Biliyorum.."
"Beni unutma.."
"Geçmişimden güzel bir hatıra olarak kalacaksın.."
"Yap o zaman"
"..."

xxxx

Çocuk sigarasından son bir nefes alıp sigarasını fırlatmış. Son bir kez elindeki bıçağa bakmış.. Sonra da yerde yatan karaltıya dönmüş..

"Elveda insanlığım.."

Bıçağı bir kenara atıp, arkasını dönmüş ve pardösüsünün yakasını kaldırıp sokaktan uzaklaşmış..

2010-12-19T21:05:00.000+02:00

Küçükken evdeki bayrağı alıp boynuma bağlardım pelerin gibi. Sonra da koltuktan koltuğa atlardım. Süpermen olduğumu sanırdım.

Keşke yine olsam süpermen. Onun kadar güçlü olabilsem. Tek derdim koltuktan koltuğa atlamak olsa..

Beşiktaş'ın Gidişatı Hakkında

2010-11-21T04:55:00.002+02:00

Yazacağım okunmayacak farkedilmeyecek ama en azından kendi içimi rahatlatayım. Yazın başında hepimiz Beşiktaş'ın bir önceki sene ne kadar kötü olduğu bu takımda ciddi değişiklikler yapılması gerektiği konusunda atıp tutuyorduk. Ben dahil Demirören'e etmediğimiz laf kalmamıştı. Daha sonra Demirören bunları sindiremeyip bize Avrupa'nın en iyi hocalarından birisini, Bernd Schuster'i getirdi. Büyük bir heyecanla bekledik. Önce Quaresma, Sonra Guti transferleriyle coştuk. Rengarenk ligimizdeki bütün takımlara hava attık. Diğer takımlar tarafından imrenildik. Hepimiz dört gözle Buca maçını ve Quaresma'yı bekledik. Ancak ortada bir eksiğin olduğu herkes tarafından konuşuluyordu. Bir hızlı forvetin ve hızlı defansın Schuster'in oyun yapısına gerekli olduğunu hep söyledik.

Ancak bu oyuncular malesef alınamadı. Futbol hayatının sonuna gelmiş Fatih Tekke, yavaş oyuncu Bobo, koşmaktan başka bir işe yaramayan Nobre ve hırsına yenik düşen Holosko ile maçlara çıkmak zorunda kaldık. Nihat konusunda kendisi gerçek bir Beşiktaşlı olduğu ve ona geçmişinden gelen bir saygıyı borç bildiğim için konuşmayacağım.

Maçlar başladı Quaresma inanılmaz goller attı, sevindik. Guti resitalleriyle bizi coşturdu, kudurduk.

Ancak sırayla sakatlıklar gelmeye başladı. Rıdvan, Sivok, Quaresma, Ekrem, Rüştü, Guti, Hakan, Ferrari, Nihat ve bugün tekrar Quaresma ve Ersan sakatlandı.

Bir dönem Schuster sahaya sürecek oyuncu bulamadı. Ligin başında sahamız o kadar kötüydü ki teknik oyuncu katili maçlar izledik. Rakip takımlar o kadar ahlaksızdı ki kendini bilmez bir teknik direktör "Ne yapalım adamların kalitesine yetişemiyoruz tekme tokat girmek zorundayız" gibi laflar edebildi.

Buna rağmen Beşiktaş iyi oynayabilen, pozisyon üreten, çaba harcayan bir takım olduğunu ortaya koydu. Ancak hep basit hatalar, bitiricilik eksikliği Beşiktaş'ın maçlarını kaybetmesine ve beraberlikle haftayı kapatmamıza neden oldu.

Ülkemizdeki basın anlayışı ne yazık ki çamur at izi kalsın mantığıyla iş yaptığı için ilk olarak Schuster'e, daha sonra oyunculara yüklendiler ve hala Erman Toroğlu gibi provokatif yorumcular öncelikle Schuster'e saldırmaya devam ediyorlar.

Bu yorumcuların dillerinden "Schuster'in sistemi yok" lafı düşmüyor.

Tekrar düşünelim, Real Madrid'e Saviola'yı, Robben'i Heinze'yi, Sneijder'ı alıp, Real Madrid'e o zamana kadar ki en yüksek puanla sezonu şampiyon bitirtip Barcelona'nın rekorunu kıran ve İspanya Süper Kupası'nı da alan Schuster'in nasıl bir sistemi olmaz?

Bunu söyleyebilmek için insanın aklını peynir ekmekle yemesi lazım.

Birisinin artık basına Schuster'in teknik kontratak oynatıp, hızlı arapaslarla, hızlı kanat ataklarıyla gol arayan ve ileride defans anlayışıyla hızlı dönüşler gerçekleştiren defansif anlayışa sahip olduğunu, ortasahayı domine etmeyi sevdiğini söylemesi lazım.

Schuster'in sistemi hızlı ve teknik oynatmaktan geçiyor. Ancak senin takımının defansı yavaş, forveti yavaş olursa tabi gol atamaz, bir sürü de gol yersin.

Bunun nedeni Schuster'mi? Hayır bunun nedeni sakatlıklar ve alınamamış olan oyuncuların eksikliğidir.

Bugün ne Bobo, ne Tabata, ne Nobre, ne Holosko, ne Hilbert, ne Ferrari, ne Zapotochny, ne Fink, ne de Nihat bu oyuna uygun Beşiktaş oyuncularıdır.

Bir an önce Bobo hariç diğerlerinden kurtulmalı ve onların yerine "hızlı ve teknik" oyuncular alınmalıdır.

Özellikle hızlı bir golcünün eksikliği bizim önceliğimiz olmalıdır.

Ancak Beşiktaş ruhuna sahip bütün taraftarların Bernd Schuster'e öncelikle moral, daha sonra destek vermesi hayati önem taşımaktadır. Unutmayın ki Türkiye onun sayesinde bir Quaresma, bir Guti gördü.

Teknik direktörümüze bir an önce sahip çıkıp yamyam Türk Basını'na kurban etmeyelim!

2010-08-09T17:11:00.000+03:00

Mayıs ayından beri yazmamışım. Hep mutsuz, hep mutsuz olmaz ki hacı.. Arada eğleneceksin, güleceksin, mutlu olacaksın. Bu sene ilk defa tatil yaptığımı hissediyorum. Önce Çıralı, sonra Kaş, Kalkan, Muğla, Marmaris, şimdi Bodrum. Geziyorum ulan =) Salı günü de İzmir'e gidiyorum, haberiniz olsun :)

Her şey bir yana düşündüğüm zaman geçen zamanı, dolu dolu yaşamışız. Mutsuz olmak için kendimiz sebepler aramışız sadece. Son yazdığım yazılara bir baktım da.. Ne salaklıkmış.. Değmezmiş bu kadar kasmaya hiç.. Çekinmeden, utanmadan kendime itiraf ediyorum artık. Mutsuzluğumu kendim yaratmışım. Şimdi "ne gereği var kasmanın" dedim kendime.

Mutlu olmak için o kadar çok nedenim var ki.. Bitanecik kardeşim Hüseyin'le Bodrum'da olmak paha biçilebilir mi? Ya da Eylül'ü Bodrum'da görmek? Ya da Antalya'dan bir çok arkadaşlarımın beni gerçekten sevdikleri için arayıp sormaları?

Tamam aşk meşk bi yere kadar. Ara sıra özlüyorum kalbimde iz bırakan bir kaç kişiyi. Ama değmez okuyucu! Hiç bir kız için üzülmeye değmez. Tıpkı ünlü filozof Serdar Ortaç'ın dediği gibi; " Binlerce dansöz var! " Siktiret yani.. Binlerce kız var. Tamam belki onlar gibi değiller ama onlar seni umursadı mı? Umursuyorlar mı? Ya da hatırlıyorlar mı? Sanmam. Hayatın boyunca bir iki kişiye takılıp mutsuz olamazsın. Boşver..

Arkadaşlarım var abi! Hüseyin var, Özden var, Eylül , Emre, Eren, Bike, Lale, Ceren, Benan fln dolu yani.. binlerce arkadaş. Ne kasıcam?! Gerek yok mutluyum ben ;)

Hadi okuyucu, kal sağlıcakla.

Bir Kış Gecesi Rüyası - Stop

2010-02-14T09:18:00.000+02:00

Aslında ikimiz de aynıyız.. Birbirimizden çok farklı olduğumuzu düşünüyorsun ama değil.. Sen de benim gibisin.. Aynı şeyleri hissediyoruz aslında.. Bana katılmadığını düşündüğün anda bile aslında bana katılmaktan korktuğun için kendinle savaşıyorsun. Çünkü ben senin gibiyim.. Biliyorum.. Senin hissettiklerin bana yabancı değil.. Anla işte, sen benim gibisin.. Ben de senin gibi..

Uzun mesajlar yazamazsın insanlara.. Ya da iki işle bir anda uğraşamazsın.. Mesela bilgisayar oynarken telefonla konuşamazsın. Birisini unutursun.. Etrafına bakınarak yürüyemezsin.. Dengeni kaybedersin.. Önünde ne olduğunu unutursun.. Birisi konuşurken yüzüne konsantre olamazsın. Arada etrafına bakarsın.. Bazen sıkılıp bakarsın.. Bazen sıkılmasan da bakarsın.. Ama hep bakarsın..

Değer verirsin.. Ama gösteremezsin.. Seversin ama söyleyemezsin.. Üzülürsün ama ağlayamazsın.. Bir damla bile akmaz o gözlerden.. Tıpkı "Garden State" filmindeki çocuk gibi.. Tek farkın sen ilaç almazsın.. Yine de çocukluğundan beri ağlamamışsındır... Sevdiğin insanları ya üzersin.. Ya da onlar tarafından üzülürsün.. Mutlu sonun hep uzağından geçersin.. Mutlu sonlar korkutur seni.. Ama hep bu mutlu sonun özlemi içindesindir..

Birileri vardır etrafında.. Sana ellerini uzatır.. Tam tutacakken çekerler.. Ya da uzatır gibi yaparlar ama bi anda çekip tekrar uzatırlar.. Cambaz gibi olursun.. O eli tutmak için çırpınırsın adeta.. Sonuç elin boştur..

İyi tanırım ben seni.. Çünkü benim gibisin.. Susarsın ama üşenirsin.. Saatler geçer ancak gider içersin.. Üşengeçsin..

Parayı dert edersin.. Az para sana yetmez..Lüks adamsın, yaşayamazsın.. Geleceğe dair planların vardır... Ama ne ailen kabul etmez bu planları.. Ama sen bilirsin.. Para kazanmak istersin.. Ama başkasının altında çalışmak sana koyar.. Sevmezsin.. Kendi işin olsun istersin..

Araba istersin sen bilirim.. Otobüse, dolmuşa binmek seni üzer.. Şımarıklığından değil.. Üşengeçliğinden.. Bir an önce orda olmak istersin.. Yol gözünde büyür.. Bitmek bilmez..

Sen benim gibisin.. Ben de senin.. Bir birbirime çok benzeriz.. Kabul etmelisin..

Bir Kış Gecesi Rüyası - 1

2010-02-13T06:01:00.002+02:00

Işık.. Çok fazla.. Odada birisi mi var?.. Gölge..

Çocuk yatakta yatmakta olan diğer çocuğun üzerine eğiliyor. Sağ eli kalkıyor hafifçe.. Sol eli çocuğun ağzında.. Sen sesleri duyamıyorsun... Yatan çocuk gözlerini kocaman açmış.. Terliyor.. Bağıramıyor ama çabalıyor.. Elleriyle diğer çocuğu itmeye çalışıyor.. Çok gürültü çıkıyor aslında.. Ama sen hiçbirisini duymuyorsun.. Kulağında bir müzik.. Çıkaramadığın.. Sağ eli hızlı bir şekilde çocuğun karnına doğru iniyor... O zaman çocuğun elindeki metal cismi görüyorsun.. Etrafa kanlar saçılıyor.. Bıçağı bir kere daha indiriyor çocuk.. Kulağındaki müzik sesi artıyor... Yatak odanın bir köşesinde.. Tek kişilik.. Yatan çocuk çırpınıyor.. Düşünüyorsun.. Adı aklına gelmiyor bir türlü.. Kanlar saçılıyor duvara.. Beyaz duvar.. Kanlarla kaplı.. Ayakta duran çocuğun sağ kolu kıpkırmızı.. Simsiyah.. Ağlıyor.. Göz yaşı düşüyor.. Kanların arasında kayboluyor.. Müzik artıyor.. Tanıdık.. Çıkaramıyorsun..

Yatan çocuğun gözleri açık.. Ama artık oynamıyor.. Çırpınmıyor da.. Nefes de almıyor.. Yaşamıyor.. Ayaktaki çocuk sana dönüyor.. Sanki "bu bizim küçük sırrımız" der gibi bakıyor.. Müzik kulaklarında.. Çok tanıdık.. Çıkartamıyorsun.. Çocuk kapıdan çıkıyor.. Kanlar yerlere akmaya başlıyor.. Takip etmeye başlıyorsun.. Odadan çıkıyorsun.. Müzik çok neşeli.. Ama hüzünleniyorsun.. Biliyorsun bu müziği.. Bir gülümseme yüzüne yansımak için uğraşıyor.. Ah bir hatırlasan.. Ama biliyorsun.. Sadece hatırlamak gerekiyor..

Koridor uzun.. Çok uzun.. Karanlık.. Bir taksi duruyor yanında.. Biniyorsun.. Sürüyor.. Ön koltuktasın.. Arkana dönüyorsun.. Bir çocuk var.. Deri eldivenleri var.. Müzik seni büyülüyor adeta.. Taksi duruyor.. Çocuk arkadan sarılıyor taksiciye.. Sol kolu taksicinin başında.. Alnını sarıyor sıkıca.. Sağ eli ise boynunu geçiyor soldan sağa.. Boydan boya.. Müzik.. Mükemmel.. Gülümsüyorsun.. Başını sola sağa oynatıyorsun.. Ritimler çok güzel.. Çok hızlı ama o kadar rahatlatıcı.. Mükemmel.. Kanlar fışkırıyor ön cama.. Durmak bilmiyorlar.. Her yer kıpkırmızı.. Taksici sana bakıyor.. Gülümsüyor.. Kanlar üstüne geliyor.. Dans etmeye başlıyor taksici.. Çocuk kapıyı açıp çıkıyor.. Sen de çıkıyorsun.. Müzik..

Düşüyorsun bir köprüden.. Aşağı.. Çok yavaş.. Uçuyorsun adeta.. İleride bir nehir var.. Oraya düşüyorsun.. Suya girince müzik etrafını sarıyor.. Karanlık.. Yüzüyorsun karanlıkta.. İleride bir çocuk dans ediyor.. Yaklaşıyorsun.. Yataktaki çocuk olduğunu görüyorsun.. Müzik çok tatlı.. Hatırlayacaksın.. Az kaldı sanki.. Çocuğun karşısında taksici.. Dans ediyorlar.. Sen de istiyorsun.. Dans edeceksin.. Yaklaşıyorsun.. Müzik etrafını sarıyor..

La Valse D'amelie.. Hatırlıyorsun... Yüzünü kocaman bir gülümseme sarıyor..

Dengesizlik Hikayeleri 1

2009-12-29T03:15:00.002+02:00

Yapış yapış ellerini tezgahtan aldığı lekeli beze siliyor genç.. Alnında saatlerdir çalışmaktan benek benek terler birikmiş. Sol koluna siliyor umursamadan. Sıcak fırının önündeki küreği alıp işine devam ediyor.. O sırada bir çocuk yalpalıyor evinin önündeki merdivenlerde.. Sarhoş.. Yürüyemiyor bile.. Anahtarını zar zor sokup deliğe, giriyor karanlık ve sessiz evine.. Çıt yok.. Bir çocuk pencerenin önüne yaslanmış.. Odası karanlık.. Bu sabah okul arkadaşının kendisine bıraktığı sigarayı içiyor gizli gizli.. Bir amca çayından son yudumunu alıp, sigarasından bir duman çekiyor içli içli.. Yaşlılıktan ağrıyan dizleri hatırlatıyor artık yorulduğunu biraz.. Gençliğine imreniyor bir an..

Bir taksi duruyor sokağın ucunda.. İçinden neşeli insanlar fışkırıyor adeta.. Yorganına sarılıyor adam, nereden bulduğunu unuttuğu.. Son damlasını da bitirdiği şarabını düşünüyor ve hayıflanıyor bu kadar hızlı içtiği için..

Bir araba bozuyor sessizliğini caddenin. İçinde gülen insanlar.. İçkili.. Polis.. Çeviriyor.. Uyku.. Adeta.. Kimlikleri soruyor.. Gözleri kapanıyor.. Ehliyetini çıkartıyor.. Uyku.. Bir cihaz uzatıyor polis.. "Üfle".. Uyku.. Gözleri kapanıyor.. Polis.. Kırmızı ve mavi.. Işık...... Uyuyor..

Fedai

2009-09-07T16:49:00.001+03:00

http://dorukkitap.blogspot.com/ Yazıya buradan ulaşabilirsiniz.

Savaş

2009-08-28T02:01:00.005+03:00

İki siyah Mercedes Vito, Volkan'ın Audi'sinin önünde yeşil ışığın yanmasını bekliyordu. Havaalanı yoluna girmiş Merve'nin söylediği yere doğru ilerliyordu araçlar. Vitolarda yirmi kadar likantrop ve vampir vardı. Hepsi kendisine ölümüne sağdık yirmi asker.

Volkan dikiz aynasından Hüseyin'e baktı. Siyah 1965 Ford Mustang'iyle kendisini takip ediyordu. Işık kırmızıdan, yeşile dönerken koltuğunda dikleşti. Sırtında asılı olan kılıcı rahatsız ediyordu. Meydan'dan Aspendos bulvarı doğrultusunda ilerlediler.

Arabanın saati 02:24'ü gösteriyordu. Vitoların yavaşlamasıyla kendisi de frene bastı. Sırayla u dönüşü yaptılar ve biraz ilerisinde yavaşlayıp sağa saptılar. Girdikleri yer eski bir çırçır fabrikasıydı. Kocaman bir kaç yapının dışında sadece yıkıntısı kalmıştı. Araçlar yavaşladı ve durdular. İlk önce Vito'nun kapısı açıldı ve canavarlar dışarıya çıktılar.

Volkan motoru susturup yavaşça kapısını açtı. Hüseyin neredeyse yanına kadar gelmişti. Birbilerine baktılar ve hiç konuşmadan karşıdaki hangar görünümlü yapılara doğru ilerlediler. Etrafta başka arabalar da vardı. İçerisi oldukça kalabalık olmalıydı. Merve hepsinin önünde topuklu ayakkabılarına rağmen yıkıntılar arasında tereddüt etmeden yürüyordu. Siyah elbisesi de siyah topuklularına uymuştu. Simsiyah saçları arkadan giysisinin üzerinden beline kadar uzanıyordu. Arkasına dönmeden daha önce farketmedikleri bir kapıyı açtı ve yapının içine girdi.

Volkan kapının dışında, Hüseyin'le birlikte adamlarının içeriye girmesini bekledi. Herkes girdikten sonra da ikili kapıya doğru yürüdü. İçeride loş ışıklar vardı. Görmedikleri bir yerlerde spot lambaları olmalıydı. Burası savaş için çoktan hazırlanmışa benziyordu. Merve kendi adamlarıyla ileride duruyordu. Volkan'ın adamları onun biraz ilerisindeydi. Etrafta başkaları da vardı. Herkes bir klanı veya bir sürüyü temsil ediyor gibi grup grup ayrılmışlardı. Ortada tek bir gruptan güç yayılıyordu.

Volkan kendi adamlarının arasından geçip öne adım attı. Hüseyin hemen arkasında duruyordu. Volkan yavaşça ortadaki gruba doğru yürüdü. Grubun önünde bekleyen adamın karşısına gelince durdu. Mervenin, Tolga'nın ve Murat'ın da yanına geldiğini hissetti. Gözlerini karşısındaki adama dikip konuşmaya başladı.

- Ne bizi, ne de konseyi hiçe sayıyorsun. Seni daha önce de uyardık. Yasak avlanmalarına son vermezsen konseyin sadece seni değil bizi de öldürmeye geleceğini iyi biliyorsun ve biz senin yüzünden ölmek istemiyoruz. Bundan böyle de ya bizim emirlerimize uyarsın ya da bizim ellerimizde ölürsün. Ne olursa olsun bundan böyle bu şehri sen yönetemeyeceksin.

Tarkan uzun boylu ve yapılıydı. Üzerine ancak bir ayıya ait olabileceğini düşündüren oldukça kalın bir kürk giymişti. Altında da siyah deriden pantolon vardı. Yaşı iki bin yılın üzerinde olmalıydı. Konuşmak için ağzını açtığında çenesinden garip sesler geldi.

- Bana meydan okuyabilecek gücünün olduğunu sanmıyorum. Aciz cesaretine saygı duyuyorum ancak burası benim topraklarım ve kimse bana topraklarımda ne yapıp yapamayacağımı söyleyemez.

Ortamda garip bir dalgalanma oldu. Havada bir ağırlık belirdi.

- Biz yaşadıkça bizim bölgelerimiz asla senin toprağın olmayacak. Güç gözünü kör etmiş olsa gerek. Kendi gücün bugün sana ihanet edecek.

- O halde hepiniz burada öleceksiniz ve topraklarınız benim olacak. Konsey dahil bana karşı koymaktan çekinecek.

- Bunlar çok ilkel hayaller Tarkan. Artık inanıyorum ki gücün seni gerçekten kör etmiş.

Etraftaki ağırlık gittikçe artıyor ve odada doğal olmayan bir basınç yaratıyordu. Etraftan likantropların değiştiğine dair sesler duymaya başladı ve eli kılıcının kabzasında seri bir şekilde geriledi. Dalgalanmayı hissettiği anda kendisini geriye doğru savurdu ve az önce olduğu yerde iki kurdun havayı ısırdığını gördü. Saniyenin onda biri kadar süre içinde katanası elinde ayakta duruyordu. Diğerleri de çoktan savaş poziyonuna geçmişti.

Volkan, Tarkan'ı gördü ve ona doğru koşmaya başladı. Etrafında atlayıp, yuvarlanan likantroplar ve vampirler görüyordu. Katanasını dik bir pozisyonda vücuduna paralel tuttu ve Tarkan'a doğru hamle yaptı. Tarkan basit bir hareketle kenara çekildi ve sol eliyle Volkan'a vurdu.

Volkan bir süre yerde sürüklendi ve eski bir masaya çarpıp masayı parçaladı. Katanasından destek alıp ayağa kalktı. O sırada kendisine doğru atlayan kurdu gördü ve katanasını ona doğru tutup sert bir şekilde ileri ittirdi. Keskin kılıç kurdun çenesinden girip ensesinden çıktı ve kurt yere yığıldı.

Volkan kılıcını kurttan çıkarttı ve Tarkan'a doğru ilerledi.

- Zavallı Volkan, ne yaparsan yap asla beni yenebilecek kadar güçlü olamayacaksın.

Volkan tekrar katanasını kaldırdı ve vampire doğru koşup kılıcıyla çapraz bir şekilde kesme hamlesi yaptı. Vampir bir adım geriye çekildi ve kılıç boşa savruldu. Dengesini kaybeden Volkan kafasına aldığı yeni bir yumruk darbesiyle yere düştü.

Tarkan eğilip Volkan'ın gömleğinden sertçe kavradı ve onu ilerideki yapıyı ayakta tutan kolonlardan birisine fırlattı. Volkan sırtını kolona çarptı ve dibinde yere düştü. Yavaşça ayağa kalkarken Tarkan'ın kendisine güldüğünü gördü. Tekrar ayağa kalktı ve kılıcıyla Tarkan'a doğru koştu. Tarkan sadece elini kaldırdı ve eliyle bir kesme işareti yaptı. Güç dalgası Tarkan'ın elinden fırlayıp Volkan'ın göğsüne çarptı. Volkan darbenin etkisiyle diz üstü çöktü ve göğsünde büyük bir kesiğin açıldığını fark etti.

Kanlar göğsünden yere damlarken, yavaşça doğruldu ve tekrar Tarkan'a doğru hamle yaptı. Tarkan soğukkanlı bir şekilde elini kaldırıp yine eliyle aynı hareketi yaptı. Bu sefer Volkan sol elini kaldırıp benzer bir hareket yaptı ve gücün ellerinden akmasına izin verdi. İki enerji dalgası havada çarpıştı ve Volkan çarpmanın etkisiyle geriye uçtu.

Yeteri kadar gücünün olmadığını biliyordu ama bunu denemek zorundaydı. Bir anlığına etrafındakilere baktı. Merve bir vampirin boynunu elleriyle parçalıyordu. Tolga yerde kanlar içinde yatıyordu. Murat iki kurtla dövüşüyordu. Hüseyin de kendi boyunda bir kurtu yere yatırmış karnını deşiyordu.

Volkan dikkatini tekrar rakibine yöneltti. Tarkan yavaşça kendisine doğru geliyordu. Volkan kılıcını kabzasından dik şekilde tutup bir anda Tarkan'a fırlattı ve ona doğru koşmaya başladı. Rakibi elinin tersiyle katanayı savuşturdu ve katana uzak bir yere uçtu. O anda Volkan omzunu Tarkan'ın karnına gömdü ve ikisi birlikte geriye yuvarlandılar. Yerde birbirlerini yumrukluyorlardı. Volkan her yumruk darbesiyle yüzünde yeni kesikler açılıdığını hissediyordu. Tarkan'ın elleri boynunda durmuş derisine içeriye girebilmek için baskı yapıyorlardı.

Volkan'ın gözleri korkuyla açıldı. Birazdan boynu parçalanacak ve çoktan ölmüş olacaktı. Eller boynuna baskı yaptıkça boynundan kanların süzülmeye başladığını hissediyordu. Biraz daha içeriye ve ölecekti. Parmakların yavaşça boynundaki deriyi delmeye başladığını hissetti. Kasları kasılmıştı ve yavaş yavaş parçalanacaklardı. Eller baskısını artırmaya başladı ve vücudu üzerine daha çok eğildi.

Bir an sonra üstünde ser bir hareket hissetti ve metalik bir ses duydu. Kafasına birşey çarpıp ileriye düştü. Yüzünü ıslak birşeylerin kapladığını ve bu ıslaklığın yüzüne gelmeye devam ettiğini farketti. Eller artık bastırmıyordu. Volkan gücünü toplayıp üstündekini kenara itmeye çalıştı. Tarkan, daha doğrusu Tarkan'ın başsız vücudu sol tarafa doğru yığıldı. Boynundan kesik kesik kanlar fışkırıyordu. Kafası da ileride yerde yatıyordu.

Volkan kafasını kaldırdı ve kendisine bir elin uzandığını gördü. Hüseyin'in elini tutarak ayağa kalktı. Hüseyin kanlar içindeki katanasını kendisine uzatırken gülümsüyordu.

- Bu kadar kolay öleceğini düşünmemiştim.

Volkan da arkadaşına gülümsedi.

-Eğer bir saniye daha geç kalsaydın yerde duran onun değil benim kafam olacaktı.

Volkan dikkatini etraftakilere çevirdi ve hala savaşmakta olan vampirleri gördü. Derin bir nefes alıp hepsinin duyabileceği şekilde bağırdı.

- Beni dinleyin. Size bu savaşı sonlandırmanızı emrediyorum. Ben Tarkan'ın katili ve sizin yeni efendiniz olarak size emrediyorum. Bundan böyle benim şehrimde yaşıyorsunuz ve bana itaat edeceksiniz. Eğer bana meydan okumaya cüret edecek varsa şimdi karşıma çıksın yoksa bir daha kimse bana karşı sesini çıkarmasın. Otoriteme karşı gelmenin cezası ölümdür.

Savaşanlar birbirlerinden seri bir şekilde uzaklaştılar. Volkan konuştukça sırayla hepsi önünde eğilip diz çökmeye başladı. Kısa süre sonra ayakta Hüseyin ve Volkan dışında kimse kalmadı. Hüseyin de en sonunda yavaşça eğildi ve Volkan'ı ayakta yalnız bıraktı.

Hazırlık

2009-08-22T22:56:00.004+03:00

Kimileri günün ilk ışıklarıyla gözlerini açıp yeni bir güne başlarlar. Kimileri de günün ortasına kadar uyuyup gece ne kadar geç yatmış olabileceklerini anlatırlar. Bazıları ise sadece gündüzleri uyurlar.

Güneş dünyanın görünmeyen bir tarafını aydınlatmaya yol alırken Volkan gözlerini açtı. Kapkaranlık.. Eliyle tabutunu ittirdi ve yavaşça içinde doğruldu. Hafif bir ışık kapı aralığından sızıyordu.

Vampirler, insanlar gibi uyanmazlar. İnsanların uyandıklarında hissettikleri uyku mahmurluğu onlarda yoktur. İnsanı korkutacak kadar dinç ve bir insanın kanını kurutabilecek kadar aç...

Volkan ilerideki masanın üzerinden cep telefonunu aldı ve açma tuşuna bastı. Telefon bir süre sonra elektronik melodiler eşliğinde açıldı. Volkan hemen tuşlara basarak sahibi olduğu barın işletmecisi ve yakın arkadaşı olan Hüseyin'in numarasını bulup, arama tuşuna bastı.

-Volkan, seni bekliyor. Aynı oda.

Volkan derin bir nefes alıp telefonu kapatıp, masanın üzerine koydu. Gidip odasına direk açılan banyosuna girdi.

Duş ve giyinme seremonisi bittikten sonra odasından çıktı ve üst kattaki odalardan birisine yürüdü. Bina yer üstünde iki, yer altında üç katlıydı. Volkan'ın odası en alt kattaydı. Girdiği odada bir koltuk ve bir masadan başka hiç birşey yoktu. Koltukta solgun yüzlü bir kız oturuyordu. Bir kan verici.. Volkan bu kızla daha önce de karşılaşmıştı. Hiç birşey söylemeden kızın yanına yaklaştı ve arkasına geçip boynuna doğru eğildi. Kız da başını sola doğru yavaşça yatırdı.

Dişler saplanıp, emme işlemi bittikten sonra Volkan doğruldu ve cebinden çıkarttığı bez parçasına dudaklarını sildi. Kız yüzünde garip, mutlu bir ifadeyle olduğu yerden kalktı ve masadaki Volkan'ın o ana kadar farketmediği yiyeceklerin başına oturdu ve yemeye başladı.

Volkan kıza hafifçe rönesans soylularının yapacağı türden selam vererek odadan çıktı.

Ofise vardığında Hüseyin hararetli bir şekilde masada oturmuş, telefonla konuşuyordu. Birilerine sinirlenmiş olmalıydı. Haluk da o sırada masanın önündeki koltuklardan birisine oturmuştu. Hüseyin sinirli bir şekilde telefonu kapattı ve ayağa kalktı.

-Herşey hazır Volkan. Seninkiler birazdan burada olur.

Volkan hafifçe başı ile onayladı ve masasına oturdu. Hüseyin de Haluk'un karşısındaki koltuğa geçti. Volkan'ın gözü masanın üzerindeki kılıcına gitti. Hüseyin onun için yerinden çıkarmış olmalıydı. Katanasını eline aldı ve sapından tutarak, kınından ayırdı.

Katanası tamamen gümüşten yapılmaydı. Dengesi mükemmeldi. Elinde tutmaktan büyük keyif alıyordu. O sırada Haluk'un telsizinden sesler gelmeye başladı. Haluk telsizini kulağına yaklaştırdı ve söylenenleri dinledi. Ardından Volkan'a döndü.

-Efendim, gelmişler.

Haluk yavaşça ayağa kalktı ve dışarıya çıktı. Volkan katanasını yavaşça kınına koydu ve masanın üstüne geri bıraktı. O sırada kapı çaldı ve içeriye bir kadınla, bir erkek girdi. Volkan yavaşça ikisini de süzdü.

-Merve.. Murat.. Oturun.

Hüseyin yavaşça ayağa kalktı ve yerini Merve'ye bıraktı. Murat da az önce Haluk'un oturduğu koltuğa oturdu. Hüseyin gidip duvara yaslandı ve kollarını göğsünde kavuşturdu. Volkan herkes yerine yerleşince Merve'ye bakarak sordu.

-Tolga nerede?

Merve masaya tutunarak iyice Volkan'a döndü.

-O Tarkan'ı ayarladığımız yere getirmeye çalışıyor.

Volkan koltuğunda yavaşça dikleşti.

-Nereye gelecek?

-Eski bir fabrikaya gelecek. Orada adamlarıyla bekleyecek. Biz adamlarıyla uğraşırken sen onunla yalnız kalabileceksin.

-Başlayalım o zaman.

Hepsi yavaşça doğruldu ve masanın önünde bir üçgen oluşturdular. Merve, Volkan'ın solunda, Murat ise sağında duruyordu. El ele tutuşmuşlardı. Önce Merve, Muratı tutan elini kaldırdı ve bileğini Volkan'ın ağzına dayadı. Volkan sivri dişlerini bileğe geçirdi ve sesli bir şekilde bileğinden kanını emmeye başladı. Bir süre sonra elini yavaşça çekti ve aynı şeyi boşta kalan eliyle Murat tekrarladı.

Volkan, diğerlerinin kanını emdikçe içine akan gücü hissedebiliyor ve bu tenini karıncalandırıyordu. İki vampir de çok güçlüydü. Volkan içinin güçle dolduğunu hissediyordu.

Kan verme işi bittiğinde tekrar el ele tutuştular ve yavaşça ellerini bıraktılar. Merve koltuğa yığılır gibi oturdu. Murat daha dayanıklıydı. Ancak ikisi de çok güçsüz kalmışlardı. O da yavaşça koltuğa oturdu.

Volkan, Hüseyin'e döndü.

-Merve ile Murat'ı beslenmeleri için odaya götür. Güçlerini toparlasınlar. Hazır olduklarında çıkacağız. Bana da bir gömlek yollat.

Hüseyin başıyla onayladı ve ikiliyi peşine takıp dışarıya çıktı. Volkan'ın giydiği beyaz gömleğin üst kısmı kan lekeleriyle dolmuştu. Kapı çaldı ve içeriye barmenlerinden birisi olan Yusuf girdi. Elinde askıda beyaz bir gömlek tutuyordu.

-Efendim, gömleğinizi getirdim.

Volkan başıyla onaylayıp gömleği elinde aldı ve üzerini değiştirdi. Kirli gömleği barmene verdi ve koltuğuna oturdu. Barmen eğilerek selam verdi ve dışarı çıktı.

Artık tek yapması gereken beklemekti.

Sığınak

2009-08-14T03:23:00.002+03:00

Volkan elleriyle gergin bir şekide saçlarını karıştırdı. Masasında oturmuş Hüseyin'le birbirlerine bakıyorlardı. Gerekli yerler aranmış, bütün ayarlamalar yapılmıştı. Ertesi gün diğer vampirleri arayıp kararlarını bildirecekler ve Tarkan'ın mekanına gidip ona meydan okuyacaklardı. Kulağa çok basit geliyordu. Ancak Volkan'ı geren bir gün sonra yapacağı dövüş değildi. Ortada yanlış giden birşeyler vardı.

Volkan masanın üzerindeki cep telefonunu eline aldı. Seri bir hareketle elinde çevirmeye başladı. Tarkan çok güçlüydü. Ne olursa olsun Merve'nin kendisine danışmadan böyle bir karar almaya çalışması ve en son olarak ona gelmesi Volkan'ın içine bir kuşku düşmüştü. Mantıklı gelmiyordu. Her ne kadar Hüseyin'e, Merve'ye güvenemeyeceklerini söylese de ona güvenmek istiyordu.

Gözlerini ovaladı ve yavaşça doğruldu. Hüseyin kafasını kaldırıp Volkan'a baktı. Bir an göz göze geldiler. Ardından Volkan kapıya yürüyüp, dışarı çıktı. Barın gürültüsü boğuk bir şekilde bir anda etrafını sardı. Ofise çıkan koridor boyunca ilerledi. Sürgülü bir kapıyı açıp gürültünün ortasına çıktı. Sahnede altı kişilik bir müzik grubu çalıyordu. Onların önünde de kafa sallayıp müziğe eşlik eden yoğun bir kalabalık vardı. Volkan kendisine kalabalığın dışından bir yol çizerek bar kapısına doğru ilerledi.

Dakikalar sonra beyaz Audi s5'inin içinde bardan uzaklaşıyordu. Kafasını toparlaması ve düşünmesi gerekiyordu. Böyle zamanlarda gitmeyi en çok sevdiği yere sürdü arabasını. Işıklar Caddesi'nin sonundaki falezlerin orada bir yere arabasını park etti ve eski bir sürgülü kapının üzerinden atlayıp yıkık bir binanın kalıntılarına daldı. Hedefine ulaştığı zaman bir kayanın üzerinde oturmuş falezlerden Antalya denizini ve karşıdaki ışıkları izliyordu.

Antalya'ya ilk geldiğinde Burası şehrin içinde bile değildi. Yine de burayı çok seviyordu. Kendisine farklı bir huzur verdiğini düşünüyordu. Gözlerini kapayıp kendisini denizin sesi ve omuzlarını yalayan meltem rüzgarına bıraktı.

Kulağında çocukluğundan kalma müzikler çınlıyordu. Arkadan birisinin bir şarkı mırıldanarak geldiğini duydu. Daha geldiğini farkettiği anda kim olduğunu biliyordu. Kız yanındaki kayaya zarif bir şekilde oturdu. Şarkısını mırıldanmaya devam ediyordu. Volkan gözleri kapalı kızı dinlemeye başladı.

Şarkı bittiğinde Volkan gözlerini hafifçe açıp kıza baktı. Kız ona gülümsüyordu.

-Bana bu şarkıyı söylediğin günü hatırlıyorum. Şafağın doğmasına az kalmıştı. Sen yine de benden ayrılamıyordun.

Volkan ileride bir noktaya bakarak konuştu.

-Burada olduğumu nereden bildin.

-Sen çıktıktan sonra barı aradım. Hüseyin dışarı çıktığını söyledi ve düşünceli olduğunu.. Ben de ilk bakmam gereken yerin burası olduğunu düşündüm. Arabanı yukarıda görünce de emin oldum.

Kız yerinden kalkıp yavaşça Volkan'a yanaştı ve kollarını ona sardı. Volkan gayri ihtiyarı bir hareketle kızı sol koluyla sarıp alnına tatlı bir öpücük kondurdu. Ardından karşı taraftaki ışıklara bakmaya devam etti.

-Yarın Tarkan'a meydan okuyacağım.

Kız huzursuzca kıpırdadı. Volkan devam etti.

-Bugün Merve ofisime geldi. Benden Tarkan'ı öldürmemi istedi. Güçlerini benimle paylaşmaya razı olacaklarmış.

-Sen de kabul ettin..

-Etmem gerekiyordu. Hiçbirisinin ona meydan okuyacak gücü yok. Bunu sadece ben yapabilirim ve bunun eninde sonunda olması gerekli. Tarkan şehri kendi istediği gibi yönetmeye çalışıyor. Bizim kurallarımıza karşı gelerek..

Kız kafasını Volkan'ın omzuna dayadı.

-Korkmuyor musun?

Volkan kızı biraz daha sıkı sardı.

-Hayır.

İkisi de hiç konuşmadan oturdular. Saatler sonra Volkan yavaşça doğruldu ve kızı elinden tutup kaldırdı. Hafifçe eğilip kızı dudaklarından öptü. Masum ve kısa süreli bir öpücükten sonra kıza baktı.

-Ayça..

Kız iki parmağını Volkan'ın dudaklarına dokundurdu ve elinden tutup yola doğru yürümeye başladı.

Kısa süre sonra arabaya atlayıp kızın evine doğru yola çıktılar. Uzun süre önce Volkan, Ayça'nın evine kendisi için ikinci bir tabut almıştı. Ara sıra gidip onun evinde kalıyordu. Böylesi ikisi için de daha iyiydi. Kızı kendi kirli dünyasına katmamak için elinden geleni yapmıştı Volkan. Vampir bürokrasisinden uzak aşk yaşıyorlardı. Volkan için de bir sığınak olmuştu bu.

Bugün kafasını biraz toparlaması gerekliydi. Yarın zor ve yorucu bir gün olacaktı...

Sonsuz Rüya

2009-08-06T04:21:00.005+03:00

Yerler ıslak ve siyahtı. Az önce öldürdüğü adamın vücudundan yere akan kanın metalik tadı burun deliklerini dolduruyordu. Volkan burnunu kırıştırarak elindeki katanayı yerdeki cesedin ceketine sildi. Adamın ölü olup olmadığını kontrol etmesine gerek olmadığını biliyordu. Adamın omurları parçalanmış ve akciğeri delinmişti. Ölmemesi mümkün değildi. Volkan arkasına bile bakmadan yürümeye başladı. Siyah deri pardösüsü etrafında dalgalanırken korku filmlerindeki kötü adamları andırıyordu.

Karanlık sokaktan sola döndü ve kalabalığa karıştı. El yapımı kılıcını çoktan sırtındaki kılıfına kaldırmıştı. Ağzının kenarını pardösüsüne sildi. İnsanların arasında dudağının kenarında kan iziyle dolaşmaktan hoşlanmıyordu.

Volkan'ın bir adamı öldürmek için kılıç kullanmasına gerek yoktu. Ama katanaları çok seviyordu. Kılıcın bir insanın derisini kesip, etinin içine gömülmesi ona ayrı bir zevk veriyordu. O an kendisinden geçiyordu. Kestiği yerdeki kanı diliyle yalarken veya oradan akan kanı boğazından aşağıya gönderirken.. Bu tıpkı sonsuz bir rüya gibiydi Volkan için.

Volkan diğer vampirler gibi avlanmaktan hoşlanmıyordu. Avın tıpkı kendi zamanında olduğu gibi ondan kaçmasını ve ölmemek için çabalamasını izlemeyi seviyordu. O zaman atlarıyla avların peşine düşer, özel eğitimli tazılarıyla hayvanların yönlerini kendi tuzaklarına çekerlerdi.

Volkan derin bir iç çekti. Şehrin havasını koklamaya çalışır gibiydi. Bu gece beslenmiş ve huzurluydu ve daha şafağa kadar çok zaman vardı. Evet, Volkan bir vampirdi. Çizgi romanlarda çizilenler ve o kitaplarda okuduklarınızın çoğunun et ve kemiğe bürünmüş, yaşayan bir tanesiydi. Tıpkı o romanlarda olduğu gibi, filmlerde izlediğiniz gibi kanla beslenip,şafakta tabutuna çekilirdi.

Antalya sokakları bir pazartesi akşamına nazaran oldukça kalabalıktı. Genelde bu kadar insan haftanın ilk gününü evlerinde dinlenerek geçirmeyi tercih ederdi. Hava Eylül ayı olmasına rağmen sıcak ve nemliydi.

Volkan yüzünü buruşturdu ve Cumhuriyet Meydanı'nın yoğun ışıkları arasında arabasına doğru yürümeye başladı. Etrafta kendisine garip garip bakan insanları önemsemeden yolun ilerisine parkettiği Audi s5'ine bindi. Etraftaki tek tük insanın bakışlarını önemsemeden aracı çalıştırıp yola çıktı. Göstergenin altındaki saat 01:23'ü gösteriyordu.

Radyonun boğuk sesini Volkan'ın cep telefonunun melodisi bozdu. Vampir cebinden telefonunu çıkartıp arayanın kim olduğuna baktı ve kulağına koydu.

-Efendim, beklediğiniz adam geldi sizi bekliyor.

Kalın bir erkek sesiydi telefondan gelen.

-On dakika içerisinde oradayım. Adamı iyi ağırlayın. Bir şey olursa ara beni.

Volkan otomatik vites Audi'sinin gazına biraz daha yüklenip hızını artırdı. Araba, diğer araçların arasından şimşek gibi geçerken Volkan kafasındaki düşünceleri bir sıraya koymaya çalışıyordu.

Volkan, dominant bir vampirdi. Şehirde belirli bir kesim üzerinde güç ve söz sahibiydi. Hizmetinde bir kısım vampir ve likantrop vardı. Antalya'da kendisi gibi dört kişinin olduğunu biliyordu. Hepsi şehir konseyinde yer alıyordu. Başlarında da şehrin sahibi ünvanını taşıyan Tarkan adında bir vampir vardı. Bütün güç bu vampirdeydi. Hepsi onun söylediğini yerine getirmek zorundaydı. Karşı çıkmak meydan okumak anlamına geliyordu. Buna da kimse cesaret edemiyordu.

Volkan'ın beklediği kişi kendisi gibi bir dominanttı. Vampir insan yardımcıları aracılığı ile Volkan'a ulaşmış ve onunla görüşme talebinde bulunmuştu. Vampirler arasında oldukça bürokratik bir ilişki vardı.

Volkan, Rock in Dark adında bir bar işletiyordu. Burası bir çeşit vampir rock barıydı. Bir sürü genç vampir ve insan saatlerini burada geçiriyordu. Misafirlerini genelde burada karşılamayı tercih ediyordu.

Mekanın önüne geldiği zaman arabasını kapıdaki valeye bıraktı. Vale vampir dişlerini gösterek efendisi önünde zarifçe eğildi. Volkan ifadesiz bir suratla bardan içeri girdi. Elemanlar onu gördüğü zaman önünde eğiliyorlardı. Vampirler biraz eski dönemlerden kalma olduklarını göstermeyi seviyorlardı. Bu eğilme adeti de oradan kalmaydı.

İçeri girdiğinde elemanlardan bir tanesi misafirlerin, barın müdürüyle birlikte ofiste olduklarını söyledi.

Volkan sert bir şekilde kapıyı açtı ve ofise girdi. O anda kendisine bakan beş ayrı yüzle karşılaştı. Masada barın müdürü, Hüseyin oturuyordu. Sert bir yüzü olan yapılı bir adamdı. Bütün duruşuyla sağlam, güvenilir birisi imajı çiziyordu. Yanında barın güvenliğinden sorumlu olan Haluk duruyordu.

Diğer üç kişiden ikisi masanın önündeki koltuklara oturmuştu. Üçüncüsü ise hemen yanlarında ayakta duruyordu. Volkan'ın içinden ona dönüp "kuçu kuçu" demek gelmişti. Zaten vampir olmadığı duruşundan bile belli oluyordu. Yapılı ve güçlüydü. Likantrop olduğuna bahse bile girerdi. Oturan ikiliye dikkatini verdi. İkisi de kendisine bakıyordu.

-Hoş geldin, Merve.

Volkan ikiliden daha gösterişli giyinmiş olanına doğru konuşmuştu. Diğerinin öneminin olmadığını biliyordu. Dominant olan belliydi.

-Hoş bulduk, Volkan. Beslenmeni bölmek istemezdim. Ancak işlerimiz önemli. Bekleyemezdi.

Kız zaten kalçalarını açıkta bırakan beyaz eteğini biraz daha açacak şekilde bacak bacak üstüne attı. Onun üzerine giydiği siyah elbisesinin üzerinde gerçek bir tilkiye benzeyen bir kürk taşıyordu.

Diğer kız kötü porno filmlerdeki sekreterler gibi yuvarlak numaralı gözlük takmıştı. Bacak bacak üstüne atıp, gömleğini çözmeye başlayacağı zamanın gelmesini beklemeliydiniz. Nitekim dar dizlerin biraz altında biten yırtmaçlı eteği ve gömleği ile bu havayı gayet iyi veriyordu.

Hüseyin masadan çoktan kalkmış, yerini Volkan'a bırakmıştı.

-Seni dinliyorum Merve, dedi Volkan ciddi bir yüz takınarak. Artık iş konuşmaya başlamışlardı.

Merve yerinden rahatsızmış gibi kalçasını hareket ettirdi.

-Şehrin sahibini öldüreceğiz. Tarkan'ın gücü artık bize zarar veriyor. Sırf bütün şehre sahip olduğu için yasakladığımız bölgelerde beslenmeye başladı. Adamları önemli insanların akrabaları ile beslenmeye başladı. Kanın doyuruculuğu ile değil, kalitesiyle ilgilenmeye başladı. Açıkçası şımarıyor ve bu bize zarar veriyor. İnsanlar yakında bize karşı ayaklanıp eskisi gibi vampir avlamayı yasallaştırabilir. İnsanlara karşı bir savaş hem bize, hem insanlara zarar verir. Nitekim yüce konsey de bundan dolayı sadece onu cezalandırmaz. Bundan payımızı biz de alırız.

Volkan gayri ihtiyari ensesini ovaladı.

-Benden ne istiyorsun peki?

Merve masaya doğru yaklaştı ve Volkan'ın gözlerinin içine baktı.

-Biz senin için Tarkan'ın yalnız kalmasını sağlayacağız. Sen de onu öldüreceksin. Aramızda en güçlümüz sensin.

-Gücüm onu öldürmeye yetmez, dedi Volkan kaşlarını çatarak.

Merve yalvarırcasına ona baktı.

-Aramızda ki en güçlü vampir sensin. Bunu hiçbirimiz yapamayız. Ve.. o gün için bizden güç almana da izin vereceğiz. Lütfen.. Bunu sadece sen yapabilirsin.

Volkan ellerini birbirine geçirip onlara bakmaya başladı.

-Haklı olduğunuzu biliyorum. Ancak düşüneceğim. Bana biraz süre verin. Sana en kısa zamanda haber yollarım.

-Lütfen Volkan. Çok iyi düşün. Bu hepimizin sonu olabilir. Onu devirmek zorunda olduğumuzu biliyorsun... Haber vermeni bekleyeceğiz. Hepimiz yeni sahip olarak senin başa geçmeni istiyoruz. Bize güvenebilirsin.

Volkan kafasını kaldırıp Merve'ye baktı. Üzgün görünüyordu. Üzerinde durmadı. İki vampir ayağa kalktılar. Ayakta duran yana çekildi.

-Görüşürüz Volkan, dedi Merve arkasına dönerek. Daha sonra hep birlikte odadan ayrıldılar.

Volkan bunu olmasını bekliyordu ama bu kadar erken olacağına ihtimal vermemişti. Hüseyin yavaşça ona yaklaştı.

-Volkan.. Ona güvenebilir miyiz?

Hüseyin bir dominat olabilecek güce sahipti ama bu gücü hiçbir zaman kullanmamıştı. Volkan'ın yanında durmaktan mutluluk duyuyordu. Aralarında doğal bir saygı vardı.

-Hiçbir şekilde güvenemeyiz.. Ama güvenmek zorundayız. Tarkan haddini aştı. Belediye Başkanı'nın kızının nişanlısını öldürmek çok çocukça bir hareketti. Gözdağı vermek... Bizler yaptığımız hareketleri iki kere düşünmek zorundayız. Yasallaşmamıza ramak kalmışken böyle saçmalıklara müsamaha gösterilemez.

-Yani onu öldüreceğiz.

-Evet Hüseyin. Onu öldüreceğiz.

Hüseyin başını salladı ve odadan çıktı. Volkan onun yapması gereken hazırlıkları söylemesine gerek olmadığını biliyordu. Tarkan ölecekti ve onu kendisi öldürmeliydi.

2009-07-29T02:30:00.003+03:00

Hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Kafamda milyonlarca düşünce oradan oraya yer değiştirirken benim içimden kılımı bile kıpırdatmak gelmiyor. Yapmam gereken bir sürü iş varken hiç birine koşturmak istemiyor canım. Arkadaşlarımın söylediklerini bile önemsemiyorum artık. Arkadaşlarımı bile önemsemediğim anlar oluyor.

Yazmak da gelmiyor içimden. Kendimi zorluyorum şu satırları yazabilmek için. Umutsuzum.

Kafamda bir sürü proje vardı ileriye dönük. Üzerinde çalışılması gereken. Kim bilir belki para bile kazanabileceğim bir sürü proje. Ancak şuan o kadar uzak görünüyorlar ki gözüme. Hiç mi hiç uğraşasım yok be abi..

Bilgisayar açık, oyunlara bile girmek geçmiyor içimden. Uyku bile kesmiyor bu sıkıntımı. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bilsem de yapmam zaten.

Kılımı kıpırdatasım yok. Uykum da var aslında. Uyumak lazım bu saatte. Oturan benim gibi bir sürü insan olsa da. O halde gidip neden uyumuyorum. Gözlerim kapansa da, buradayım saatlerdir.

Boş.. Gereksiz.. Gidip biraz uyuyayım saçmalıyorum hala.

Different Feelings In The Same Freak Show ya da Davulun Sesi Uzaktan Hoş Gelir...

2009-06-30T09:21:00.005+03:00

İngilizce derslerimden aklımda kalan tek şey, akademik essay yazarken paragrafa "so" ile başlamanın yanlış olduğu ve bundan kırılacak puanın ne kadar önemli bir yerinin olduğuydu. Şimdi düşünüyorum da bir paragrafa "so" ile başlasam ne yazar? Başlamasam ne yazar..

So, madem öyle ben de burada paragraflarıma böyle başlamak istiyorum. Okuyucu, ben sabah yazılarını sevmem. Sabah yazıları uykulu olur. Anlaması güçtür. Arada sırada konu kaçar, uyku ağır bastırır. Aklında çay, kahve ve güzel bir kahvaltı vardır. Nitekim şu an tek düşündüğüm üstünden dumanlar tüten kızarmış ekmekler ve çeşit çeşit peynirle dolu bir kahvaltı masası. Olsa da yesek...

Saatin 9'unda açık pencereden içeriye gelen taşımacılık şirketine ait kamyonun gürültüsü kadar sinir bozucu bir şey daha yoktur. İnsanın pencereye çıkıp küfredesi gelir. Hele ağzımda bir gece önceden kalma acımsı tatlar varsa..

Bilgisayarımın antivirüsü sorun yaratıyordu, düzelmiş. Sağolsun Bitdefender yetkilileri de benim için epey uğraştılar. Konumuzla alakası var mı bilemem, bence yok.

Her gün işe gidip geliyorum, 18-24.. Yorucu mu değil.. Sadece biraz sıkıcı. Hareket yok. Bekliyorsun. Birisi gelsin de, bir iki şey satayım diye.. Saatlerce.. 6 saat gerçi.. Çalışacağım da iki hafta.. Sonra hoopp başka planlarım var ;)

Rüyamda kredi kartı ekstremi gördüm. 750 lira limitli kredi kartımın 800 lira borcu vardı. Korktum. Uyanana kadar nasıl ödeceğimi düşündüm durdum. Çözemedim.. İyi ki uyanmışım. Uykunda dertlenmek böyle birşey olsa gerek. Ciddi ciddi nerelerden para kazanabileceğimi bile oturdum - yada yattım?!- düşündüm. Kredi kartları çoook tehlikeli okuyucu.. Aman dikkat..

Kamyon hala susmadı, par par par par sesiyle beynime saldırısına devam ediyor..

Acıktım.. Simitçi falan da yokki paramızla huzura erişelim.

Nihayet kamyondan kurtuldum. Ama bu sefer de açlık iyice bastırmaya başladı.

So, sabah yazıları hep biraz saçma olur bana göre.. İstediğin duyguyu veremezsin, gözlerin hala çapaklıdır. Hayalinde sıkı bir duş ile kahvaltı vardır ama bunları bir kenarda bekletirsin. Günün programı kafanda bir listeye oturur. Zamanı gelince yapılmak üzere bekler. Arada sırada esnersin. Kaslarını kıpırdatacak halin de yoktur. O yüzden saçmalar durursun.

Haberler vardır sabah erkenden televizyonda. Mır mır konuşan tipler olur her kanalda.. "Chp mahkemeye gidecekmiş, domuz gribi kıbrısa sıçramış, o ona şey demiş, bu buna şişt diye seslenmiş..." Anlamsız anlamsız bir sürü haber.

İyisi mi ben gidip bir oyuna falan gireyim. Sen de bu yazı bittiği için rahat bir nefes al okuyucu.. Bi de bana bi kahvaltı hazırla be gülüm?

2009-06-24T02:33:00.004+03:00

Saat 02:30,

Yorgunum.. Bunalımlarımdan kurtulup daha pozitif bir duruş sergilediğimi düşünüyorum. Belki de öyledir.. Belki değil.. Kim bilebilir ki? Sen? Belki bilirsin, belki de bilemezsin..

Ben kişiye özel yazılar yazmam. Belki kendi özelim vardır.. Ama sana özel değildir okuyucu. Benim yaşadıklarımın bir benzerini yaşadıysan sana özelmiş gibi görünebilir.. Ama değildir. İsterdim ama hepinize teker teker yazılar yazayım. Hepinizi özel hissettireyim. Gerçi hepiniz özelsinizdir benim için. Hissettiremesem de.. Özelsinizdir.

Bilirim ben de özelimdir sizin için. Belki de bu yüzden okursunuz yazılarımı.. Ego sorunu yapmazsınız. Belki merak bile edersiniz, ne yazdı acaba Doruk diye.. Belki gerçekten merak edersiniz, Doruk hala neden yazmadı diye. Sizin için özel hissederim ben de.. Sevinirim beni düşündüğünüzü hissettiğimde..

Hele bir de yorum yaptınız mı yazıma, dört köşe olurum o an. Şımarma dediğinizi duyar gibi oluyorum. Ama ne yapayım elimde değil. En büyük besin kaynağım bu.. Akıl sağlığımı ayakta tutabilmek için ihtiyacım var şımarmaya.. Biraz şımartılsam hem ne olur ki? Kaybedecek bir şeyimiz yok ya?

Facebook'umu kapattım okuyucu.. Neden yaptım bilmiyorum ama yaptım. Uyuşturucu gibi olmuştu artık. Her beş dakikada bir girmeden duramıyordum. Merak.. Evet, facebook'a girmemizin tek sebebi bu; merak.

Kim kiminle çıkmış, ayrılmış, kimin fotografı daha güzel, kim en son nereye gitmiş, kim kime ne demiş, kim kimi eklemiş, kim kime selam vermiş, kimin videosu daha güzel, hangi video daha komik, kim kime benziyormuş, kim hangi hayatında kimmiş, kim zerre önemi olmayan zımbırtıların hangi karakteriymiş, kim kimi düdüklemiş, kim kime ..çiçek.. vermiş... Çok önemli değil mi?

Merak etmiyorum! Artık merak etmek istemiyorum. Commentlerinizi de, testlerinizi de, postlarınızı da, sharelerinizi de istemiyorum. Umurumda değilsiniz. Önemliyse zaten gelir bana söylersiniz. Neden facebook?

O da bir zamanlar güzeldi. Ana Okulu arkadaşlarımı bile bulabiliyordum. Ta ki b*ku çıkana kadar. Ne zaman yonja kıvamına geldi, tadı tuzu kalmadı.

Ben saatimi yutuba girip saatlerce saçma sapan videolara bakarak geçirmeyi de sevmem. Oturup akıllı(!) tv'de izlemem. Ben tv bile izlemem. Sırf magazinleşen ve biraz da gerzekleşen, eğitim seviyesi düşük, zeka seviyesi yer katmanının altında ve biraz da magmaya yakın programları izlemekten utanırım. Kendime yakıştırmam. Zaten zevk de almam.

------------------

Günlerdir yeni yazılar yazmak için bu sayfayı açıyorum. İlk cümleyi yazsam bile gerisi gelmiyor. Nedendir bilmem. Belki de bir arkadaşımın dediği gibi yeteri kadar bunalım değilimdir. Bu yüzden yazamıyormuşum. Belki..

Aslında kafamda o kadar çok şey varki... Aile sorunlarından tut, maddi problemlere, gelecek planlarından tut, keyfi sorunlara kadar herşey dünyanın en yoğun bulamaçına dönmüş kafatasımın içini dolduruyor.

Bir iş bulmak lazım be okuyucu. Para bitiyor.. Durmuyorki kerata.. Her gün orda burda harcıyorsun mecburen. Kardeşim Hüseyin'de yanımda değilki onu alma, bunu alma diyecek. Hakim olamıyorum nefsime.. Bir çok şeyde olduğu gibi.. Bir gelse de içsek adam akıllı. Özledim keratayı.. Bir de okusa yazdıklarımı..

------------

İstanbul'u özledim okuyucu.. Gecesini, gündüzünü, hareketini, ağır başlılığını.. Hırçın ve ağırbaşlı bir delikanlı havasındadır İstanbul.. Hareketi hiç durmayan ama uzun soluklarla içine sindireceğin bir şehir. Belki bu sene ev tutarım diye düşünüyorum. İstanbul'lu olurum iyice.. Kiralar da pahalı orada ha.. Antalya'nın kirasına benzemez..

Arkadaşlarımı da özledim.. Yurt, okul, sınıf.. Her yerden arkadaşım var gözümde tüten.. Bir de gecesi bu hiç durmayan Şehr-i İstanbul'un.. Dans etmek sabaha kadar Baraka'da.. Kehribar'ın bir nargilesini içmek İlkankam'la beraber. Özledim be İstanbul.. Benzemiyorsun başka şehre..

Hiç gitmediysen, ya da gidip uzun uzun tadını çıkartmadıysan çok şey kaybediyorsun okuyucu.. Ne İzmir'e benzer, ne Ankara'ya, ne de memleketim Antalya'ya.. Bir başkadır sultanların şehri..

Temmuz ortası gitmek istiyorum bir İstanbul'a iki-üç günlüğüne de olsa.. Umarım bir aksilik çıkmaz..

Hadi okuyucu, sağlıcakla kal...

Hapis!

2009-06-06T13:08:00.002+03:00

...Saat 7:00 sabah.. Uyandım.. Alarm..

Kalkıp hazırlanmak, duş almak, giyinmek ve tembellik yapmak yarım saatimi alıyor. İki katlı odamın üst katından aşağı inip anahtarımı alıyorum. Kapıyı çıkarken kapatıyorum. Merdivenleri iniyorum.

Çimenlerin arasındaki taş blokların üzerinde yürüyorum. Ana binaya varmak iki dakikamı alıyor. Lobi bardan bir şişe küçük su alıyorum.

Merdivenler beni aşağı kata indiriyor. Dönerek.. İki dakika içinde spa görevlisinden küçük bir havlu alıyorum. Spor salonuna giriyorum..

Koşu, egzersiz, ağırlık.. Terlemişim.. Havluyu geri veriyorum. Suyumu yudumlayarak odama gidiyorum.

Duş.. Suyun yere çarpma sesi.. Yoğun.. Islak..

Saat8:30

Kahvaltı.. Restorana 8 dakikalık yürüme yolu. Epey uzak..

Saat 9:00

Lobide oturuyorum. Önümde bilgisayar.. Hesap kitap, biraz geyik, biraz oyun.. Sıkıcı..

Saat 12:30

Kalkıyorum.. Bilgisayarımı kapatmadan kalkıyorum. Restorana gitmek için kapıya yöneliyorum. 8 dakika yol.. İnsanlar geçiyor etrafımdan.. "Selam", " Merhaba.."

Saat 13:00

Lobide oturuyorum. Önümde bilgisayar.. Boş boş bakıyorum..

Saat 19:00

Kalkıyorum.. Bilgisayarı kapattım.. Odaya doğru yürüyorum.. Sıkıcı.. Duş.. Giyinmek..

Saat 19:30

Restorandayım.. Sıkıcı.. Yemek..